In het kader van een prejudiciële vraag sprak het Hof van Justitie zich uit over de verenigbaarheid van het absoluut reclameverbod in België voor tand- en mondverzorging met het recht van de Europese Unie. [1]

De richtlijn oneerlijke handelspraktijken[1] werd geacht zich niet te verzetten tegen het verbod omdat die richtlijn bepaalt dat het geen afbreuk doet aan nationale voorschriften inzake gezondheids- en veiligheidsaspecten van producten of specifieke voorschriften van gereglementeerde beroepen.

De richtlijn inzake elektronische handel[2] vormde wel een probleem voor het Belgisch verbod. Overeenkomstig deze richtlijn moeten lidstaten ervoor zorgen dat het gebruik van commerciële communicatie die deel uitmaakt van een door een lid van een gereglementeerd beroep verleende dienst van de informatiemaatschappij wordt toegestaan. Dit omvat elke vorm van communicatie bestemd voor het direct of indirect promoten van diensten van een persoon, m.i.v. reclame voor mond- en tandverzorging op een website van een tandarts. Hoewel het volgens de richtlijn toegestaan is beperkingen op te leggen aan commerciële communicatie ter bescherming van het betrokken gereglementeerd beroep, kan een lidstaat dus geen absoluut verbod op online commerciële communicatie opleggen.

Het Hof boog zich vervolgens over de vraag of de vrijheid van dienstverrichting[3] zich verzet tegen dergelijk absoluut verbod buiten de context van online commerciële communicatie (waar dergelijk verbod dus niet kon op basis van de richtlijn). In huidige zaak was het vereiste grensoverschrijdend element voldoende aanwezig doordat een aantal patiënten van de tandarts in kwestie uit een andere lidstaat kwamen. De vraag was dus ontvankelijk. Het Hof oordeelde dat de dienstverrichting in overige lidstaten ongunstig werd beïnvloed gezien men beperkt werd in zijn mogelijkheden om bekendheid te verwerven bij potentiële buitenlandse klanten. Hoewel de volksgezondheid en de waardigheid van het beroep van tandarts behoren tot de dwingende eisen van algemeen belang, en een reclameverbod konden helpen die doelstellingen te verwezenlijken werd een absoluut verbod geacht verder te gaan dan wat noodzakelijk is. M.a.w. een absoluut verbod voldeed niet aan de proportionaliteitstest.

Uit het voorgaande volgt dat het absoluut verbod op reclame van mond- en tandverzorging onverenigbaar is met het Europees recht. De Belgische wetgever zal bijgevolg via minder beperkende maatregelen moeten afbakenen welke vormen van communicatie tandartsen op welke wijze mogen gebruiken.