W dniu 10 sierpnia 2018 r. Sąd Najwyższy, w odpowiedzi na zagadnienia prawne przedstawione przez sądy niższej instancji, podjął trzy jednobrzmiące uchwały, zgodnie z którymi w umowie ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym roszczenie o wypłatę tzw. wartości wykupu przedawnia się na zasadach ogólnych, tj. w terminie określonym w art. 118 Kodeksu cywilnego. Do dnia 9 lipca 2018 r. termin ten wynosił 10 lat, natomiast po tej dacie został skrócony do 6 lat.

Tym samym Sąd Najwyższy odrzucił konkurencyjny pogląd, zgodnie z którym do powyższego roszczenia ma zastosowanie trzyletni termin przedawnienia przewidziany w art. 819 § 1 k.c. dla roszczeń z umowy ubezpieczenia.

Sąd Najwyższy wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii przedawnienia ma charakter prawny umowy ubezpieczenia na życie z UFK. W ocenie SN, umowa ta ma charakter mieszany, tj. ubezpieczeniowo-inwestycyjny. Występuje w niej co prawda element ubezpieczeniowy (świadczenie ubezpieczeniowe na wypadek śmierci), dominujący jest jednak element inwestycyjno-oszczędnościowy. Wynikające z tej umowy świadczenie polegające na wypłacie kwoty wykupu nie jest świadczeniem ubezpieczeniowym – jest to świadczenie o zupełnie innym charakterze, nieobjęte ochroną ubezpieczeniową.

Przesądzając kwestię terminu przedawnienia, Sąd Najwyższy nie rozstrzygnął jednak, czy świadczenie wykupu stanowi świadczenie główne z umowy ubezpieczenia. Można się zatem spodziewać, że zagadnienie to nadal będzie kwestią sporną w sprawach pomiędzy zakładami ubezpieczeń a konsumentami.

Źródło: uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2018 r. (sygn. akt III CZP 13/18, III CZP 20/18 i III CZP 22/18)