Pełnomocnictwo stałe (LPA - Lasting Power of Attorney) to instrument, w ramach którego upoważniamy zaufaną osobę do podejmowania decyzji w naszym imieniu, na wypadek przyszłej utraty zdolności do kierowania własnymi sprawami.

Osoba udzielająca pełnomocnictwa musi mieć ponad 18 lat i posiadać pełną zdolność do czynności prawnych. LPA nie może być udzielane pod presją. W przypadku gdy pełnomocnictwa udziela osoba starsza, często najpierw dokonuje się oceny zdolności prawnej mocodawcy, w celu upewnienia się, że dana osoba posiada zdolność do udzielenia LPA. W przeciwnym wypadku, zamiast LPA, koniecznym może być ustanowienie Pełnomocnictwa Ustawowego. Jeżeli pomoc w udzieleniu LPA została zlecona prawnikowi, polecenia muszą być wydawane przez osobę, której dotyczy LPA. Jedynie jeśli w danej sprawie wymagane jest Przedstawicielstwo Ustawowe, zlecenie dokonania czynności może być wydane przez inną osobę, np. członka rodziny.

Istnieją dwa rodzaje LPA. Każdy z nich wymaga złożenia osobnego wniosku. Jeden typ LPA dotyczy opieki, drugi spraw majątkowych. LPA ds. opieki obejmuje sprawy związane ze zdrowiem i sprawowaniem opieki, a więc pozwala na podjemowanie decyzji o opiece medycznej, miejscu zamieszkania mocodawcy, który stracił zdolność do podejmowania decyzji we własnym imieniu itp. LPA ds. majątkowych dotyczy składników majątku i finansów, a więc pozwala na takie czynności jak np. opłacanie rachunków. Aktualnie, opłata za każdy z wniosków wynosi £110. Niemniej jednak, jeśli dana osoba otrzymuje określone świadczenia lub uzyskuje roczny dochód w wysokości niższej niż £12,000, może zostać zwolniona z opłaty. LPA nie posiada mocy prawnej dopóki nie zostanie zarejestrowane w Urzędzie Kuratora Państwowego, co może zająć do 8 tygodni. Do zakończenia rejestracji, pełnomocnik nie może podejmować żadnych działań na podstawie LPA. LPA udzielane jest każdej osobie indywidualnie, w związku z czym nie jest możliwe posiadanie łącznego LPA dla dwóch osób.

Ważnym jest, by wybrać na przedstawiciela osobę zaufaną, co do której mamy pewność, że będzie działała odpowiedzialnie oraz która posiada umiejętności niezbędne do podejmowania w naszym imieniu decyzji leżących w naszym najlepszym interesie. W przypadku wątpliwości, można do wykonania tego obowiązku ustanowić pełnomocnika profesjonalnego. Zaleca się również ustanowienie pełnomocnika zastępczego, żeby zagwarantować płynne przejście zarządu nad sprawami danej osoby, w przypadku gdyby coś stało się z podstawowym pełnomocnikiem. Istnieje możliwość wyznaczenie więcej niż jednego pełnomocnika, przy czym mogą oni być ustanowieni jako działający „łącznie” albo „łącznie lub osobno”. Jeżeli któraś z osób, które chcemy ustanowić pełnomocnikami mieszka za granicą, co jest dopuszczalne, można rozważyć ustanowienie dalszego pełnomocnika, który mógłby działać łącznie lub osobno. W razie potrzeby umożliwiłoby to pełnomocnikowi pozostającemu na miejscu działanie bez zgody drugiego z pełnomocników, mieszkającego za granicą. Jeżeli pełnomocnicy ustanowieni są do działania łącznie, muszą działać razem i nie mogą podejmować decyzji samodzielnie, bez zgody pozostałych pełnomocników. Ustanowienie więcej niż jednego pełnomocnika może być jednak problematyczne, ze względu na możliwe istnienie różnic poglądów co do podejmowanych decyzji, co może z kolei prowadzić do nieporozumień. Z ustanawianiem pełnomocników do działania „osobno” łączą się różnego rodzaju komplikacje, w związku z czym, tego rodzaju pełnomocnictwa powinny być udzielane ostrożnie.